Monthly Archives: oktobar 2011

Tradicija – Na prvi čas sa najlepšim petlom

Uobičajen

Interesantna tradicija u Suseku, malom mestu na Fruškoj gori su petlovi koje đaci prvaci donose učitelju na svoj prvi školski čas, što znači da će i đak jednog dana biti kao i petao vredan, ranoranioc, glasan, jasan a jednog dana i gazda u svom dvorištu. Koliko je ova tradicija u Suseku stara ne zna niko u selu jer na prvom času petla su učitelju poklanjali i roditelji ovih prvaka, njihove babe, dede, prababe i pradede.

Pravci razvoja škole u narednom periodu

Uobičajen

Pravci daljeg razvoja škole proizilaze iz školskog razvojnog plana, kao i podataka dobijenih na osnovu praćenja i vrednovanja rada škole u okviru procesa samovrednovanja i vrednovanja . Na osnovu toga utvrđene su oblasti koje predstavljaju:

Snaga škole

Zainteresovanost zaposlenih za stručna usavršavanja, i unapređenje obrazovno vaspitnog rada kroz primenu savremenih oblika rada, održavanja edukativnih radionica za decu i roditelje zajedno sa pedagoškom službom. Takođe postoji solidna opremljenost škole tehikom i informatičkim kabinetom.

Slabosti škole

Školu pohađa preko 60% učenika putnika što dodatno ozežava rad sekcija i drugih oblika vannastavnih aktivnosti.

Neadekvatna raspoređenost obaveza i zadataka zaposlenih dovodi do preopterećenja jednog dela kadra. Nizak edukativni i kulturni nivo roditelja dovodi do slabe zainteresovanosti za većinu oblika sardnje. Iako postoji zainteresovanost nastavnika za stručna usavršavanja nedovoljan priliv finansijskih sredstava utiče na ostvarenje želje. Sa željom da zainteresujemo učenike da za vreme praznih časova nešto korisno rade, želimo da oformimo multimedijalnu učionicu.

Resursi sredine:

Dobra saradnja škole sa kulturno obrazovnim institucijama na teritoriji Opštine Beočin; kulturni centar, kulturno umetničkim društvom. Škola ostvaruje saradnju sa drugim osnovno školskim i srednješkolskim institucijama i predškolskom ustanovom.

Mi smo mala seoska škola koja neguje dvojezičnost (srpski i slovački jezik) i folklor sredine.Naša škola ima učenike i nastavnike putnike tako da okuplja ljude iz različitih sredina i time neguje bogatstvo različitosti i toleranciju.

 Vizija škole

U narednih pet godina želimo da postojeći školski prostor i opremu modernizujemo i što bolje prilagodima potrebama nastave.

Kao škola u narednom periodu zalagaćemo se za zaštitu životne sredine. Takođe i da budemo škola bez delikventnih oblika ponašanja.

Želimo da budemo preduzetnički opredeljeni, jer naš moto je:

„I KAD SI NA VRHU- MORAŠ SE PENJATI“

Lik i delo Jovana Popovića

Uobičajen

“ Jovan Popović književnik i ratnik

u svom ga srcu nosi škola ova.

On je jedan od brojnih velikana,

Neimara najlepših snova.“

Pesnik, revolucionar i književnik Jovan Popović rođen je 18.11.1905. godine u Velikoj Kikindi u porodici apotekara, od oca Stanislava i majke Desanke. Godine 1911. polazi u prvi razred na Nemačkom i Mađarskom tada državnom jeziku. Osnovnu školu završava 1918. godine. U Velikoj Kikindi 1923. godine završava gimnaziju na srpskom jeziku, zatim odlazi u Beograd i upisuje Filozofski fakultet. Uporedo studira književnost i sarađuje u časopisima toga vremena. Posle smrti majke 1925. godine počinje da izdržava porodicu radeći u apoteci svoga oca i piše svoj prvenac, zbirku pesama, “Hadžija večnosti“. Zbirku pesama “Ples nad prazninom“ objavljuje 1926. godine. “Knjigu drugova“ objavljuje 1929. godine zbog koje biva uhapšen i optužen na osnovu Zakona o zaštiti državne bezbednosti i poretka. Okružni sud u Velikoj Kikindi 1930. godine oslobađa ga optužbe i on tada prelazi u Beograd i počinje da radi u “Nolitu“. Uređuje list “Stožer“ i u njemu objavljuje zbirku pripovedaka “Reda mora da bude“ 1931/’32. godine. Od 1936. do 1940. godine član je Redakcije “Naša Stvarnost“ gde objavljuje poeziju i priloge o radu sa omladinom Vojvodine. Godine 1941. učestvuje u aprilskom ratu. Odlazi u partizane u Posavski partizanski odred i uređuje časopis “Posavski partizan“ i počinje da piše “Istinite legende“ koje objavljuje u listu “Slobodna Vojvodina“ 1944. godine. Boraveći u ilegalnosti 1942/’43. godine na području Fruške Gore – Šušnjarevom salašu, dolazi u Susek. U znak sećanja na dane njegovog boravka u Suseku Osnivač meštani i radnici škole odlučili su da 1964. godine školi daju ime “Jovan Popović“ koje i danas nosi. Od 1945. do 1952. godine radi i sarađuje u časopisima i redakcijama književnih novina “Naša književnost“ čiji je bio i glavni urednik i objavljuje dopunjeno izdanje “Istinitih legendi“. Već vidno bolestan 1951. godine objavljuje zbirku poezije “Pesme“. Umro je veoma mlad u svojoj 47. godini života 13.02.1952. godine u Beogradu.Zato i stih iz himne škola “Jovan Popović“ kaže :

“Borio se puškom i perom,

protiv fašizma i mraka.

Borio se i pisao iskreno i toplo

O podvizima znanih junaka.“

 

Podaci o mestu u kome se nalazi OŠ Jovan Popović

Uobičajen

Na desnoj obali Dunava i severnim padinama Fruške Gore, zapadno od Beočina na 15-tom kilometru puta ka graničnom prelazu Ilok prema državi Hrvatskoj nalazi se selo Susek. Ime sela datira još iz srednjeg veka kao granično utvrđenje između Sremske i Vukova-rske županije čija linija je išla pravcem Susek – Laćarak, tada se pominje pod nazivom Silzek-Zilzeg. Godine 1445. Susek je bio kao utvrđeni grad u posedu plemićke porodice Iločki.

U vreme turskih osvajanja ima malo podataka o Suseku jer je Srem posle Karlovačkog mira 1699. godine bio podeljen na vlastelstva među kojima Iločko vlastelstvo sa 28 naselja među njima i Susek. Po popisu stanovništva iz 1736. godine Susek je bio čisto srpsko selo sa 97 porodičnih starešina 10 oženjenih, 3 neoženjena brata i 6 udovica sa posedom – talom. Selo je tada imalo 102 jutra oraće zemlje, 8 jutara senokosih livada, 180 motika vinograda i 14 košnica pčela, što znači da je vinogradarstvo, pčelarstvo i stočarstvo bilo osnovno zanimanje stanovništva. Godine 1738. Susek je zadesila teška epidemija kuge od koje je umrlo 117 lica. Godine 1770. podignuta je crkva čije temelje su postavili i pomogli izgradnju porodice : Prtić, Bogdanović, Rokić, Veselinov, Vukmirov i Čobano-vić.Crkva je bila pokrivena šindrom. Ikonostas je 1779. godine uradio umetnik Teodor Kračun. “ Crkva je u početku bila i škola gde su Susečani počeli sticati osnove pismenosti i obrazovanja. Prema pisanim podacima nađenim u Mađarskom crkvenom arhivu u Budimpešti iz 1776. godine pominje se rad srpskih škola provincijalnog Srema i Slavonije gde se pominje Susek. U to vreme škola je imala 14 đaka seljačkog roda od kojih je 11 đaka pohađalo redovnu nastavu a 3 neredovnu.“ Učitelj Nikola Lazić odličnog je vladanja i radi marljivo po starom metodu. Lazić je decu učio upoznavanju srpskih slova, čitanju i pisanju, kao i upoznavanju nemačkih i latinskih slova“. Izveštaj je potpisao direktor veroispovednih škola zagrebačko školskog okruga Stefan Vujanovski.

Škola je radila i tokom prvog i drugog Svetskog rata, učitelji iz tog vremena su : Dušan Mamula, Sima Matić, Anica Filipčić-Šokica a tokom drugog svetskog rata i posle njega učiteljica a kasnije direktor škole Ljubica Tomičin. Početkom 1944. godine Odlukom Okružnog narodnooslobodila-čkog odbora za Srem radi kao Partizanska škola sa učiteljicom Ljubicom Tomičin u kući domaćina, koja je bila uz crkvenu zgradu, Save Nikolčića. U periodu obnove sela 1949. godine obnovljena je i školska zgrada koja je bila četvororazredna škola sve do 1955. godine kada prerasta u osmorazrednu školu sa područnim odeljenjem u Lugu, gde je nastava izvođena na maternjem Slovačkom jeziku a učitelji koji su držali nastavu su : Martinko i Zuzana Pavel. Područno odeljenje u Svilošu sa maternjim Srpskim jezikom, sa učiteljem Ostojić Milošem. Od 1985. godine dobijamo još jedno područno odeljenje u Grabovu.

Odlukom Mesnog odbora, meštana i radnika škole 1964. godine podignuta je nova školska zgrada koja nosi ime “Jovan Popović“ u znak sećanja na revolucionara i pesnika NOR-a koji je boravio u Suseku tokom 1942/’43. godine.